| 

ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ

 ΑΠΟΨΕΙΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

Κύπριοι: Ένας λαός χαμένος στον μικρόκοσμο του...

και όλο παραπονιέται..

Τρίτη 15 Νοέ 2011

Από: T.M.
Μια ζωή εμείς οι Κύπριοι παραπονούμαστε, έχουμε άποψη για όλα, δεν ικανοποιούμαστε εύκολα, ζηλεύουμε, κουτσομπολεύουμε και χανόμαστε μέσα στον μικρόκοσμο μας σε αυτό το μικρό νησί, τον ομφαλό του κόσμου για πολλούς, χωρίς να μας πολυενδιαφέρει τι γίνεται στον υπόλοιπο κόσμο. Αν κοιτάζαμε λίγο τι περνούν εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως θα συνειδητοποιούσαμε πως εμείς είμαστε βασιλιάδες σε σχέση με αυτούς παρόλα τα προβλήματα οικονομικά ή άλλα που μας ταλανίζουν. Τα αληθινά προβλήματα είναι γύρω μας και λίγο πάρα έξω.

Είναι αλήθεια, πως περάσαμε και εμείς αρκετά σαν λαός και ίσως παρόμοιες φωτογραφίες όπως αυτές που θα δείτε παρακάτω, πριν 37 χρόνια θα τις έβλεπες δημοσιευμένες σε ξένα έντυπα που αναφέροντο στην Τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974. Δεν παραδειγματιστήκαμε όμως, συνεχίζουμε ακάθεκτοι το βιολί μας αναμασώντας τα ίδια και τα ίδια.. πολλές φορές αναρωτιέμαι αν ξέρουμε επιτέλους τι θέλουμε από την ζωή μας και τον τόπο μας γενικότερα. Υπάρχουν αρκετοί συνάνθρωποι μας και στην Κύπρο που δεν έχουν δουλειά και αρκετοί άλλοι δεν ξέρουν τι τους ξημερώνει. Αυτοί δικαιολογούνται να ανησυχούν και να παραπονιούνται. Όλοι οι υπόλοιποι, οι περισσότεροι με τους σταθερούς και παχουλούς τους μισθούς πως είναι δυνατόν να είναι τόσο ανικανοποίητοι;

Αναλογιστείτε για λίγο πως 11 εκατομμύρια παιδιά, από τα οποία τα 5 εκατομμύρια κάτω των πέντε ετών, παθαίνουν κάθε χρόνο από ασιτία, δηλαδή 30 χιλιάδες την ημέρα. Αυτοί οι αριθμοί είναι μόνο για παιδιά. Οι ενήλικες φθάνουν στα 40 εκατομμύρια θανάτους το χρόνο από υποσιτισμό.

Στο σύνολο τους σύμφωνα με στοιχεία των Ηνωμένων Εθνών, 925 εκατομμύρια (παιδιά και ενήλικες) θα πάνε το βράδυ για ύπνο με άδειο στομάχι. Ενώ την επόμενη μέρα θα έχουν ελάχιστο ή καθόλου φαγητό στην διάθεση τους.

Δηλαδή κάθε βράδυ που επιστρέφουμε στο σπίτι από την δουλειά μας, 130 χιλιάδες άνθρωποι έχουν ήδη πεθάνει μόνο από την πείνα, καθώς εμείς θα καθόμαστε μπροστά από την τηλεόραση με την ενισχυμένη πίτα με σουβλάκια στο στόμα και να σχολιάζουμε τους πάντες και τα πάντα, καθώς τα παιδιά μας βρίσκονται ήσυχα στα δωμάτια τους χωρίς να τους λείπει σχεδόν τίποτα.

Εκατομμύρια άλλοι άνθρωποι δεν θα έχουν τόπο να κοιμηθούν, (και μην πάτε πολύ μακριά, στην Ελλάδα αρκετοί αναγκάζονται να κοιμούνται στα παγκάκια), άλλοι υπόκεινται σε κάθε είδους βασανιστήρια, εκτελέσεις, χωρίς λόγο και αιτία πολλές φορές είτε γιατί ζουν σε εμπόλεμες περιοχές είτε σε δικτατορικά καθεστώτα.

Τι από όλα τα πιο πάνω περνούμε εμείς για να είμαστε τόσο ανικανοποίητοι;

Επειδή τα λόγια είναι φτωχά σε σχέση με μία φωτογραφία που αξίζει χίλιες λέξεις, δείτε μερικές φωτογραφίες, βραβευμένες με το βραβείο Pulitzer, οι οποίες αποτυπώνουν πλήρως τις κακουχίες, την πείνα, τον πόλεμο και την δυστυχία διαφόρων συνανθρώπων μας σε όλο τον κόσμο.

Πατέρας με το παιδί του σε στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου στο An Najaf, προσπαθεί να ηρεμήσει το τρομοκρατημένο παιδί του.
Παιδί με χωρικούς και στρατιώτες, κάθεται μπροστά από τον τάφο του πατέρα του και κλαίει, κρατώντας στα χέρια του ένα κομμάτι απ` το παντελόνι του, μετά από τον καταστροφικό σεισμό στο Ιράν.
Μικρό αγόρι στην Σιέρα Λεόνε, βοηθά τον ακρωτηριασμένο πατέρα του να ντυθεί
Κοριτσάκι πουλάει γλυκίσματα σε δρόμο στην Συρία, ενώ ταυτόχρονα διαβάζει και τα μαθήματά του.
Ιεραπόστολος κρατά το σκελετωμένο χέρι ενός παιδιού που λιμοκτονεί στην Ουγκάντα.
Όρνεο παραμονεύει, περιμένοντας ένα εξαντλημένο κοριτσάκι, να πεθάνει για να το φάει.
 Μπορείς να σχολιάσεις το πιο πάνω άρθρο στο FORUM